Dit ben ik.

Ik hield als kind al van eindeloos kijken en ik hou er nog steeds van. Mijn moeder vertelt soms nog hoe ik heel lang geleden een patroon in een bloem ontdekte of haar schone dingen liet zien die ik had gevonden.

Ik wilde ook máken, dingen van mezelf waar ge dan nadien naar kon kijken. Ik tekende en schilderde. Als kind en als jongvolwassene. Maar met het tekenen ontbreekt er iets.

En toen kreeg ik eens een Nikon in m’n handen geduwd. De werkelijkheid door een kijkgat, de wereld die zich voor uw ogen afspeelt als in een theater. En ook dat kinderlijke genot van draaiwieltjes en knopjes, van ‘klik!’, ‘zoef!’ en ‘tjak!’. Van rolletjes en natte handen in de donkere kamer.

Ja, die oude mechaniek is schoon en voelt echt. Maar het ging ook nog over iets anders. Met een camera in de hand sta je pal in de wereld. Wat je ook doet, zonder de wereld geen beeld. Het komt niet alleen uit uw hoofd.

Die wereld om in te staan was wat ik nodig had. En die wereld dat waren vooral andere mensen. Mensen zoals gij die dit nu leest, die een verhaal hebben, een manier van zijn en al die eigenaardige trekjes die ook schoonheid wordt genoemd.

Na jaren realiseerde ik me dat ik me incompleet voelde als ik me niet op een intense manier met andere mensen kon verbinden. Tijdens het fotograferen raak ik mezelf een beetje kwijt – op een manier waarop je jezelf wilt kwijtraken.